13 maart 2008
Of de samenleving nu seksualiseert of niet, seksuele uitspattingen worden via het strafrecht aan banden gelegd: deze week is een persoon veroordeeld voor het bezit van virtuele kinderporno en is een wet aangenomen die bestialiteit strafbaar stelt.
Strafbaar zonder reden
Voorheen was het simpel: bezit van kinderporno was strafbaar, en seks met dieren was strafbaar als het dier er schade van ondervond.
Tekeningen van kinderporno waren niet strafbaar, omdat er niemand onder leed. Het zou zelfs een uitlaatklep voor pedoseksuelen kunnen zijn, waardoor kinderen een stukje veiliger waren.
Seks met dieren was volgens velen verwerpelijk, maar als het dier er geen schade van ondervond was er weinig aan de hand. Ieder zijn ding.
Waarom worden virtuele kinderporno en bestialiteit dan toch strafbaar gesteld?
Bestialiteit in strijd met De Goede Zeden
De reden voor het verbieden van bestialiteit is uiterst dubieus.
In de wet staat dat seks met dieren niet mag, omdat het in strijd is met de goede zeden. De reden om het te verbieden is niet het welzijn van het dier.
Bestialiteit wordt verboden omdat het in strijd zou zijn met de goede zeden
. Pardon? Vreemdgaan is ook in strijd met de goede zeden, maar dat is (de sharia niet meegerekend) niet strafbaar.
Is homoseks ook strijdig met de goede zeden? En sadomasochisme? Travestie? Anale seks? Voetfetisjisme?
Hoort de politiek zich überhaupt bezig te houden met het definiëren van goede zeden? Het vaststellen van goede zeden is een nogal subjectieve bezigheid. En wat voor invloed hebben de twee Christelijke partijen in het huidige kabinet bij het vaststellen van de heersende goede zeden?
Fantasie versus werkelijkheid
Volgens Rieke Samson, lid van het college van procureurs-generaal, is virtuele kinderporno schadelijk.
We willen in deze gevallen niet zozeer slachtoffers beschermen, maar voorkomen dat er een subcultuur ontstaat waarin misbruik van kinderen normaal wordt gevonden. Dat is nu gelukt.
Sinds wanneer mag je niet fantaseren over het plegen van strafbare feiten? Als je deze denkwijze doortrekt, moeten films waarin moord wordt gepleegd of verkeersovertredingen worden begaan ook strafbaar worden gesteld. Sterker nog, alleen al het bezít van een Leslie Nielsen-film, een James Bond-film of het computerspel Need for Speed zou strafbaar moeten worden gesteld.
Een pedoseksueel die opgewonden raakt van virtuele kinderporno, zal niet van zijn drang verlost zijn als virtuele kinderporno wordt verboden. Eerder andersom: zijn of haar uitlaatklep is weg.
Daar komt bij, dat pedoseksuelen heel goed weten dat seks met kinderen niet maatschappelijk geaccepteerd is, laat staan kindermisbruik. Net zo goed als makers van kinderporno weten dat het verboden is kinderen te misbruiken. Dat besef houdt hen niet tegen; pedoseksuelen die virtuele kinderporno kijken echter wél. Zij zouden waarschijnlijk niet met virtuele kinderporno bezig zijn als zij "echte" kinderporno in huis hadden.
Wat men doet, is een hetze creëeren tegen pedoseksuelen. Dat klinkt misschien nobel, maar lost niets op: slechts een heel klein deel van de pedoseksuelen raakt in zijn leven een kind aan, pedoseksuelen "genezen" er niet van, en er wordt geen kind minder door misbruikt.
De maakbare samenleving als risicomaatschappij
Behalve dat een hetze tegen pedoseksuelen niets oplost, doet het ook nog kwaad: het maakt onze maatschappij tot een nog grotere risicomaatschappij. Niets mag aan het toeval worden overgelaten: alles moet worden gecontroleerd en overal moet preventief worden ingegrepen, want stel je voor dat er iets gebeurt dat niet de bedoeling is?
Kindermisbruik is een ernstige zaak, maar de schaal waarop het gebeurt rechtvaardigt het inperken van de persoonlijke vrijheid van alle Nederlanders naar mijn mening niet. Kindermisbruik moet worden voorkomen, maar niet tegen elke prijs.